10 numara bebek



Hayır hayır, bu bir 10 üzerinden 10, süper bebek yazısı değil... Bu ailenin 10. bebeği hakkında bir yazı. Evet. 10. bebeğini 2 hafta önce doğuran bir kadınla tanıştım ben! Hayır, eğitimsiz, fakir, vurdum duymaz, aşırı dindar ya da başka türlü tuhaf biri değildi bu kadın, gayet normal sen ben gibi bir kadındı! Hani siz 2. çocuk ayy oyy ediyorsunuz ya, 10. çocuğunu 2 hafta önce doğuran bu kadını yazayım ben size....!

Oyun parkında 2 kadın 6 çocuk olunca, ister istemez bu kadınlardan biri (ben ayol ben) diğerine yanaşır ve "afedersiniz, gündüz annesi (Tagesmutter) misiniz, kusura bakmayın bu konuda bir sorum olacak da, o nedenle sordum.." der. İki numaralı kadın, kangurudan başının ucu gözüken 6 numaralı minicik bebeği şöyle bir okşar ve "hayır, ben hepsinin annesiyim" der ve gülümseyerek ekler "4 tanesi de okulda, bu kangurudaki 2 hafta önce doğan 10. çocuğum..."

Dumur, dumur dumur.. 5 saniye falan sessizlikten sonra anca toparlamaya çalışma halleri, 5 sn sonra vazgeçiş ve o sihirli cümleyi (nasıl başarıyorsunuz?!) söylememek için dişleri sıkmakla geçen bir 10dk daha.. Ve sonunda dayanamamak: "Çok özür dilerim, eminim herkes aynı tepkileri veriyordur ama, nasıl başarıyorsunuz?!?! Yani ben 1 çocukla şaftım kaymış halde.. kem küm.." Ve buyrun gerisini 10 çocuklu kadının ağzından dinleyin:

"43 yaşındayım ve 10 çocuğum var. Beni gören herkesin ilk sorusu "neden 10 çocuk?" oluyor, ikinci sorusu "nasıl bakabiliyorsunuz" oluyor ve eminim içlerinden "zavallı cahil kadın, doğum kontrolünden habersiz heralde" gibi şeyler geçiyor çünkü hep gözlerinde aynı şaşkınlıkla karışık acıma duygusunu görüyorum. Ama hayır ben isteyerek doğurdum 10 çocuğumun 10'unu da ve bilmiyorum belki başka çocuklarım da olur, belki de olmaz. Zaman gösterecek. Biz eşimle büyük ve mutlu bir aile istedik, bunun için çok çocuğumuz var. Başka bir nedeni yok."

"Ve biz gerçekten de geniş ve mutlu bir aileyiz. Yardımcım yok. Anne babam şehre 6 saat uzak bir başka şehirdeler, bir kaç ayda bir haftasonları geliyorlar, yeni bebeği görmek için bu haftasonu buradaydılar mesela. Bizim ailede her bireyin belirli görevleri var, ev işleri, alışveriş, her çocuğun yaşına ve becerisine göre kendi seçerek yaptığı işleri var. En büyük 4 çocuğum 19 ila 13 yaşlar arasında ve küçüklerin bakımında sorumluluk sahibiler. Ama en küçükler bile görüyorsunuz, kurallı ve düzenli bir hayatın içindeler, belirli saatlerde yemek hazırlanır, yenir, belirli saatte uyunur, 2 yaşından büyük kimse için özel bir program yoktur, zaten görüyorsunuz bebek dışında en küçüğü de 2 yaşında."

"Bebekler arasında 2 yaş olmasına dikkat ediyorum çünkü ilk 2 yıl bebekler özel ilgi istiyorlar. Sonra birey olduklarını fark ediyor, kendilerine birey olarak saygı duyulsun istiyorlar. Diğer çocuklar gibi belirli kurallara uymaktan, sosyal ortamlarda bulunmaktan, sorumluluk almaktan hoşlanıyorlar. 2 yaşındaki bir çocuğum kendi kendine beslenir, uyur, bir büyük kardeşinin yardımıyla tuvalete gider, banyosunu yapar, giyinir.."

"Çocuk bakmak çok zor değil bence, ilk 2 sene önemli, dünyanın ne olduğunu anneden öğreniyorlar ama sonra zaten bir bağımsız küçük insan oluyorlar, kendileri öğreniyorlar geri kalan herşeyi, siz sadece izliyorsunuz, eğer ihtiyaçları olursa gelir sorarlarsa cevap veririm, yardım isterlerse ederim ama yoksa herkes biraz da kendi kendini yetiştiriyor. Anne ya da baba çocuğun tek sosyal çevresi olmamalı zaten, kardeşler, başka yetişkinler olmalı çocuğun etrafında."

Dedi. Valla dedi aynen bunları. E ben o noktada diyemedim "biz de işte zorum zorum, düşüne taşına, binbir dereden su örneklerini araştıra okuya 1 tane yaptık, ona bile yetişemiyoruz, yetemiyoruz". Çünkü manasız geldi bu düşüncelerim birden. Sonuçta bizimki de çocuk, onunkiler de çocuk. Baktım gelişimsel açıdan ya da üst baş, kişisel bakım vs açısından da pek farklı değiller benimkinden. Belki de ben gereksiz yere mükemmelliğe oynuyor, gereksiz derecede çocuğa odaklanıyor, bunun sonucunda da kendimi yıpratmak dışında pek bir farklılık da yaratmıyorum? Dışardan bakınca, öyle gördüm yani birden kendimi. Ama o kadın için ne kadar doğal, kolay, sıkıntısız çocuk yetiştirmek. Şaşırdım kaldım be dostlar....

Paylaş:  

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Sosyete Sözler sayfamızı sizler için hazırladık.
Güzel Sözler, Anlamlı Sözler, Aşk Sözleri, Dini Sözler, Özlü Sözler ve Ünlü Sözleri şeklinde derlenmiştir.
Bazı sözler de hatalarımız var ise affola ve sizlerde bu hataları görürseniz lütfen bilgi vermekten çekinmeyiniz.

Güzel Sözler Mesajlar

Makaleler

En Güzel Mesajlar

Aşk Sözleri